سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٤

فى الاستعاذة من الشّيطان و بيان مكره

وان دگر كارى كه هستى زان نفور * زان بود كه عيبش آمد در ظهور

اى خداى رازدان خوش‌سخن ! * عيب كار بد ز ما پنهان مكن

عيب كار نيك را منما به ما * تا نگرديم از روش سرد و هبا

جز تو پيش كه برآرد بنده دست ؟ * هم دعا و هم اجابت از تو است

هم ز اوّل تو دهى ميل دعا * تو دهى آخر دعاها را جزا

اوّل و آخر توئى ، ما در ميان * هيچ هيچى كه نيايد در بيان

اى دهنده [ ىْ ] عقلها ! فرياد رس * تا نخواهى تو ، نخواهد هيچ‌كس

هم طلب از تست ، هم آن نيكوئى * ما كئيم ؟ اوّل توئى ، آخر توئى

هم بگو تو ، هم تو بشنو ، هم تو باش * ما همه لاشيم با چندين تراش

أستَعيذُ اللَّهَ مِن شيطانِهِ * قَد هَلَكنا آه مِنْ طُغيانِهِ

گفت : در زندان دنيا من خوشم * تا كه دشمن‌زادگان را مىكشم

هر كه او را قوت ايمانى بود * وز براى زاد ره نانى بود

مىستانم گه به مكر و گه به ريو * تا برآرند از پشيمانى غريو

گه به درويشى كنم تهديدشان * گه به زلف و خال بندم ديدشان

قوت ايمانى درين زندان كم است * وانكه هست از قصد اين سگ در خم است

از نماز وصوم و صد بيچارگى * قوت ذوق آيد برد يك‌بارگى

يك سگست و در هزاران مىرود * هر كه در وى رفت او ، او مىشود

هر كه سردت كرد مىدان كو دروست * ديو پنهان گشته اندر زيرپوست

چون نيابد صورت آيد در خيال * تا كشاند آن خيالت در و بال

گه خيال فرجه و گاهى دكان * گه خيال علم و گاهى خان‌ومان