سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٢

فى المناجاة

اين سخن را نيست پايان و فراغ * اى خليل حق ! چرا كشتى تو زاغ ؟

بهر فرمان ، حكمت فرمان چه بود ؟ * اندكى ز اسرار آن بايد نمود

كاغ‌كاغ و نعرهء زاغ سياه * دايما باشد به دنيا عمرخواه

همچو ابليس از خداى پاك فرد * تا قيامت عمر خود درخواست كرد

گفت : انظِرنى إلى يَومِ الجزا * كاشكى گفتى كه تُبنا رَبَّنا

زندگى بىتو بجان فرسودنست * مرگ حاضر ، غايب از حق بودنست

عمر و مرگ اين هر دو با حق خوش بود * بىخدا آب حيات آتش بود

آن هم از تأثير لعنت بود كو * در چنان حضرت همىشد عمرجو

از خدا غير خدا را خواستن * ظنّ افزونيست كلّى كاستن

خاصه عمرى غرق در بيگانگى * در حضور شير و روبه‌شانگى

عمر بيشم ده كه تا پس‌تر روم * مهلم افزون كن كه ناكمتر شوم

عمر خوش در قرب جان پروردنست * عمر زاغ از بهر سرگين خوردنست

عمر بيشم ده كه تا گُه مىخورم * دايم اينم ده كه بس بىگوهرم

گرنه گُه‌خوارست آن گنده دهان * گويد او كز زاغيم تو وارهان

اى مبدّل كرده خاكى را به زر * خاك ديگر را بكرده بو البشر

كار تو تبديل اعيان و عطا * كار من سهوست و نسيان و خطا

سهو و نسيان را مبدّل كن به علم * من همه خلمم ، مرا كن جمله حلم

اى كه خاك شوره را گُل مىكنى * اى كه جان خيره را كُل مىكنى

اى كه بىره را تو ره‌دان مىكنى * وى كه نانِ مرده را جان مىكنى