سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٣

فى الاحتراز عن شياطين الإنس

عاجزم من از منىّ خويشتن * چه نشستى پُرمنى تو پيش من ؟

بىمن و مائى همىجويم به جان * تا شوم من گوى آن خوش‌صولجان

هر كه بىمن شد ، همه منها ازوست * دوست جمله شد ، چو خود را نيست دوست

رزق از وى جو ، مجو از زيد و عمرو * مستى از وى جو ، مجو از بنگ و خمر

منعمى زو خواه ، نى از گنج و مال * نصرت از وى جوى ، نى از عم و خال

عاقبت زينها بخواهى ماندن * هين كه را خواهى دران دم خواندن ؟

اين دم او را خوان و باقى را بمان * تا تو باشى وارث ملك جهان

چون يَفِرّ المَرْء آيد مِنْ أَخيه * يَهربُ المولودُ يوماً مِن أَبيه

زان شود هر دوست آن ساعت عدو * كه بت تو بود و خاج و شغل او

روى از نقّاش رومى تافتى * چون ز نقشى انس دل مىيافتى

اين دم ار يارانت با تو ضد شوند * وز تو برگردند و در خصمى روند

هين بگو كه روز من فيروز شد * آنچه فردا خواست شد ، امروز شد

ضدّ من گشتند اهلِ اين سرا * تا قيامت عين شد پيشين مرا

پيش از آنكه روزگار خود برم * عمر با ايشان به پايان آورم

كاله [ ىِ ] معيوب بخريده بدم * شكر كز عيبش به گه واقف شدم

پيش از آن كز دست سرمايه شدى * عاقبت معيوب بيرون آمدى

مال رفته ، عمر رفته ، اى نسيب * مال و جان داده پى كاله [ ىْ ] معيب

رخت دادم ، زرّ قلبى بستدم * شاد شادان سوى خانه مىشدم

شكر كاين زر قلب پيدا شد كنون * پيش از آنكه عمر بگذشتى فزون

قلب ماندى تا ابد در گردنم * حيف بودى عمر ضايع كردنم

چون به‌گه‌تر قلبى او وانمود * پاى خود زو واكشم من زود زود

يار تو چون دشمنى پيدا كند * گر ز حقد و رشك او بيرون زند

تو از آن اعراض او افغان مكن * خويشتن را ابله و نادان مكن

بلكه شكر حق كن و نان بخش كُن * كه نگشتى در جوال او كهن