سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣١

فى الاحتراز عن متابعة الجاهلين المتشبّهين بأهل العلم

شاهدىاش فارغ آمد از شهود * وز تكلّفها و جانبازى و جُود

نور آن گوهر چو بيرون تافته‌ست * زين تسلسلها فراغت يافته‌ست

پس مجو از وى گواه فعل و گفت * كه ازو هر دو جهان چون گل شكفت

اين گواهى چيست ؟ اظهار نهان * خواه قول و خواه فعل و غير آن

جان چنين افعال و اقوالى نمود * بر محك امر جوهر را بسود

كاعتقادى راستست اينك گواه * ليك هست اندر گواهان اشتباه

تزكيه بايد گواهان را بدان * تزكيه صدقى كه موقوفى بدان

حفظ لفظ اندر گواه قولى است * حفظ عهد اندر گواه فعلى است

گر گواه قول كج گويد ، بدست * ور گواه فعل كچ پويد ، بدست

قول و فعلى بىتناقض بايدت * تا قبول اندر زمان پيش آيدت

سعيكم شتّى ، تناقض بردريد * روز مىدوزيد و شب بر مىدريد

تا تو بستيزى ستيزند اى حرون ! * فَانْتَظِرنا انَّهُم مُنتَظرون

اى بسا زرّاق گول بىوقوف * از ره مردان نديده غير صوف

اى بسا شوخان ز اندك احتراف * از شهان ناموخته جز گفت و لاف

هر يكى در كف عصا كه موسىام * مىدمد بر ابلهان كه عيسىام

آه از آن روزى كه صدق صادقان * باز خواهد از تو سنگ امتحان !

گفت را آموخت زان مرد هنر * ليك از معنى و سِرّش بىخبر

حرف درويشان بسى آموختند * منبر و محفل بدان افروختند

يا بجز آن حرفشان روزى نبود * يا در آخر رحمت آمد ره نمود

از حريصى وز هواى سرورى * در نظر كند و به لافيدن جرى

ماه ناديده نشانها مىدهد * روستائى را بدان گرمى نهد

از براى مشترى در وصف ماه * صد نشان ناديده گويد بهر جاه