سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٩

فى قدّوسيّته تعالى

گر به طرّارى كند ، پس دو گواه * جرح شد در محكمهء عَدْلِ إله

هست صيّاد ار كند دانه نثار * نى ز رحم و جود ، بل بهر شكار

كرده بدظن زين كچى صد قوم را * كرده بَدنام اهل جود و صوم را

فضل حق با اين كه او بد مىتند * عاقبت زين جمله پاكش مىكند

سبق برده رحمتش وان غدر را * داده نورى كه نباشد بدر را

كوششش را شسته حق زين اختلاط * غُسل داده رحمت او را زين خباط

تا كه غفّارى او ظاهر شود * مغفرى كلّيش را غافر شود

آب بهر اين بباريد از سماك * تا پليدان را كند از خُبث پاك

فى قدّوسيّته تعالى

فى قدّوسيّته تعالى

آب چون پيكار كرد و شد نجس * تا چنان شد كآب را رد كرد حِس

حق ببردش باز در بحر صواب * تا بشستش از كرم در آب آب

سال ديگر آمد آن دامن‌كشان * هى كجا بودى ؟ به درياى خوشان

من نجس زينجا شدم ، پاك آمدم * بستدم خلعت ، سوى خاك آمدم

هين بياييد اى پليدان ! سوى من * كه گرفت از خوى يزدان خوى من

درپذيرم جملهء زشتيت را * چون مَلَك پاكى دهم عفريت را

چون شوم آلوده ، باز آنجا روم * سوى اصل اصل پاكيها روم

دلق چركين بركنم آنجا ز سر * خلعت پاكم دهد بارى دگر

كار او اينست و كار من هم اين * عالم‌آرايست ربّ العالمين

گر نبودى اين پليديهاى ما * كى بدى اين بارنامه آب را ؟

كيسهاى زر بدزديد از كسى * مىدود هر سو كه هين كو مفلسى ؟

يا بريزد بر گياه رُسته [ اى ] * يا بشويد روى روناشسته‌اى

يا بگيرد بر سر او حَمّال‌وار * كشتى بىدست و پا را در بحار

صد هزاران دارو اندر وى نهان * زانكه هر دارو برويد زو چنان