سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢١٩

فى المراقبة

هر ندائى كان تو را بالا كشد * آن ندا مىدان كه از بالا رسد

هر ندائى كه تو را حرص آورد * بانگ گرگى دان كه آن مردم دَرَد

اى خدا ! اين سنگ دل را موم كن * ناله‌اش را تو خوش و مرحوم كُن

تو چو عزم دين كنى با اجتهاد * ديو بانگت برزند اندر نهاد

كه مرو زان سو ، بينديش اى غوى ! * كه اسير رنج و درويشى شوى

بينوا گردى ز ياران و بَرى * خوار گردى و پشيمانى خورى

تو ز بيم بانگ آن ديو لعين * واگريزى در ضلالت از يقين

كه هلا فردا و پس فردا مراست * راه دين پويم كه مهلت پيش ماست

مرگ بينى باز كو از چپ و راست * مىكشد همسايه را تا بانگ خاست

باز عزم دين كنى از بيم جان * مرد سازى خويشتن را يك زمان

پس سلح بربندى از علم و حكم * كه من از خوفى نيارم پاى كم

باز بانگى برزند بر تو ز مكر * كه بترس و بازگرد از تيغ فقر

باز بگريزى ز راه روشنى * آن سلاح و علم و فن را بفكنى

سالها او را به بانگى بنده [ اى ] * در چنين ظلمت نمد افكنده [ اى ]

هيبت بانگ شياطين خلق را * بند كرده‌ست و گرفته حلق را

تا چنان نوميد شد جانشان ز نور * كه روان كافران ز اهل قبور

اين شكوه بانگ آن ملعون بود * هيبت بانگ خدائى چون بود ؟

بانگ ديوان گلّه‌بان اشقياست * بانگ سلطان پاسبان اولياست

تا نياميزد بدين دو بانگ دور * قطره [ اى ] از بحر خوش با بحر شور

از پى آن گفت حق خود را سميع * تا ببندى لب ز گفتار شنيع