سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢١٦

حكاية

سيب چندان مرد را در خورد داد * كز دهانش باز بيرون مىفتاد

بانگ مىزد كاى امير ! آخر چرا * قصد من كردى ؟ چه كردم من تو را ؟

گر تو را ز اصلست بر خونم ستيز * تيغ زن يكباره خونم را بريز

شوم ساعت كه شدم بر تو پديد ! * اى خنك او را كه روى تو نديد !

بىجنايت ، بىگنه ، بىبيش‌وكم * ملحدان جائز ندارند اين ستم

مىجهد خون از دهانم بىسخن * اى خدا ! آخر مكافاتش تو كن

هر زمان مىگفت آن نفرين نو * اوش مىزد كه درين صحرا به دو

زخم دبّوس و سوارى همچو باد * مىدويد و باز در رو مىفتاد

ممتلى و خوابناك و سست بُد * پاى و رويش را هزاران زخم شد

تا شبانگه مىكشيد و مىگشاد * تا ز صفرا قى شدن بر وى فتاد

زو برآمد خورده‌ها زشت و نكو * مار با آن خورده بيرون جست ازو

چون بديد از خود برون آن مار را * سجده آورد آن نكوكردار را

سهم آن مار سياه زشت زفت * چون بديد آن دردها از وى برفت

گفت : خود تو جبرئيل رحمتى * يا خدايى كه ولىّ نعمتى

اى مبارك ساعتى كه ديدىام ! * مرده بودم ، جان نو بخشيدىام

تو مرا جويان مثال مادران * من گريزان از تو مانند خران

خر گريزد از خداوند از خرى * صاحبش در پى ز نيكوگوهرى

نز پى سود و زيان مىجويدش * بلكه تا گرگى ندرّد يا ددش

اى خنك آن را كه بيند روى تو * يا درافتد ناگهان در كوى تو

اى روان پاك بستوده تو را * چند گفتم ژاژ و بيهوده تو را ؟

اى خداوند شهنشاه و امير * من نگفتم ، جهل من گفت ، آن مگير

شمه [ اى ] زين حال اگر دانستمى * گفتن بيهوده نتوانستمى

بس ثنايت گفتمى اى خوش‌خصال ! * گر مرا يك رمز مىگفتى ز حال

ليك خامش كرده مىآشوفتى * خامشانه بر سرم مىكوفتى