سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢١٣

حكاية

در دل موسى سخنها ريختند * ديدن و گفتن به هم آميختند

چند بى خود گشت و چند آمد به خود * چند پرّيد از ازل سوى ابد

بعد ازين گر شرح گويم ابلهيست * زانكه شرح اين وراى آگهيست

ور بگويم عقلها را بركند * ور نويسم ، بس قلمها بشكند

چونكه موسى اين عتاب از حق شنيد * در بيابان از پى چوپان دويد

بر نشان پاى آن سرگشته راند * گرد از پرّه [ ىْ ] بيابان برفشاند

گام پاى مردم شوريده خود * هم ز گام ديگران پيدا بود

يك قدم چون رخ ز بالا تا نشيب * يك قدم چون فيل رفته بر اريب

گاه چون موجى برافرازان علم * گاه چون ماهى روانه بر شكم

گاه بر خاكى نوشته حال خود * همچو رمّالى كه رملى برزند

عاقبت دريافت او را و بديد * گفت : مژده ده كه دستورى رسيد

هيچ آدابى و ترتيبى مجو * هرچه مىخواهد دل تنگت بگو

كفر تو دينست و دينت نور جان * ايمنى وز تو جهانى در امان

اى معاف يَفعَل اللَّه ما يَشا * بىمحابا رَو ، زبان را برگشا

گفت : اى موسى ! از آن بگذشته‌ام * من كنون در خون دل آغشته‌ام

من ز سدره [ ىْ ] منتها بشكفته‌ام * صد هزاران‌ساله ز آن سو رفته‌ام

تازيانه برزدى ، اسبم بگشت * گنبدى كرد و ز گردون برگذشت

محرم ناسوت ما لاهوت باد ! * آفرين بر دست و بر بازوت باد !

حال من اكنون برون از گفتنست * آنچه مىگويم ، نه احوال منست

نقش مىبينى كه در آيينه‌ايست * نقش تست آن نقش ، آن آيينه نيست

دم كه مرد نائى اندر ناى كرد * در خور نايست ، نه در خورد مرد

هان و هان گر حمد گويى ور سپاس * همچو نافرجام آن چوپان‌شناس

حمد تو نسبت بدان گر بهتر است * ليك آن نسبت به حق هم ابتر است

چند گوئى چون غطا برداشتند * كه نبوده‌ست آنچه مىپنداشتند