سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٩٩

فى انّه لا بد لمن لا بصيرة له من متابعة بصير يسكن إلى قوله

زهر قاتل صورتش شهدست و شير * هين مرو بىصحبت پير خبير

جمله لذّاتِ هوا مكرست و زَرق * سوز و تاريكيست گِرد نُورِ برق

برق نور كوته و كِذب و مجاز * گِرد او ظلمات و راهِ او دراز

نى به نورش نامه تانى خواندن * نى به منزل اسب دانى راندن

ليك جُرمِ آنكه باشى رهن برق * از تو رو اندر كشد انوارِ شرق

برق نور كوته و كذب و مجاز * گرد او ظلمات و راه او دراز

مىكشاند فكر برقت بىدليل * در مفازه [ ى ] مظلمى شب ميل ميل

بر كُه افتى گاه و در جو اوفتى * گه بدين‌سو ، گه بدان‌سو اوفتى

خود نبينى تو دليل اى راه‌جو ! * ور ببينى رُو بگردانى ازو

كه سفر كردم درين ره شصت ميل * مرمرا گمراه گويد اين دليل

گر نهم من گوش سوى او شگفت * ز امر او راهَم ز سر بايد گرفت

من درين ره عمر خود كردم گرو * هرچه بادا باد ! اى خواجه ! برو

راه كردى ليك در ظن چو برق * عشر آن ره‌كن پى وحى چو شرق

ظنّ لا يغنى مِن الحقّ خوانده‌اى * وز چنان برقى ز شرقى مانده‌اى

هى درآ در كشتى ما اى نژند ! * يا تو آن كِشتى برين كشتى ببند

گويد او : چون ترك گيرم گيرودار ؟ * چون روم من در طفيلت كُوروار ؟

كُور با رهبر ، به از تنها يقين * زان يكى ننگست و صد ننگست ازين

شرط تسليمست ، نه كار دراز * سود نبود در ضلالت تركتاز

خيز اى نمرود ! پر جو از كسان * نردبانى نايدت زين كركسان

عقل جزوى كركس آمد اى مقل ! * پرّ او با جيفه‌خوارى متّصل

عقل ابدلان چو پَر جبرئيل * مىپرد تا ظلّ سدره ميل ميل

بازِ سلطانم كَشَم نيكوپيم * فارغ از مردارم و كركس نيم

ترك كركس كن كه من باشم كست * يك پر من بهتر از صد كركست

چند بر عَميا دوانى اسب را ؟ * بايد استا پيشه را و كَسب را