سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٩٤

فى الفناء فى التّوحيد

دزديى كن از دُر و مرجان جان * اى كم از سگ ! از درون عارفان

چونكه دزدى ، بارى آن دُرّ لطيف * چونكه حامل مىشوى ، بارى شريف

كيست آن يوسف ؟ دلِ حق جوىِ تو * چون اسير بسته اندر كوى تو

جبرئيلى را بر استُن بسته‌اى * پرّوبالش بالش را به صد جا خسته‌اى

پيش او گوساله بريان آورى * كه كشى او را به كهدان آورى

كه بخور اينست ما را لوت و پوت * نيست او را جز لقاء اللَّه قوت

زين شكنجه و امتحان آن مبتلا * مىكند از تو شكايت با خدا

كاى خدا ! افغان ازين گرگ كهن * گويدش : نك وقت آمد ، صبر كن

داد تو واخواهم از هر بىخبر * داد كه دهد جز خداى دادگر ؟

او همىگويد كه صبرم شد فنا * در فراق روى تو يا ربّنا

احمدم درمانده در دست يهود * صالحم افتاده در حبس ثمود

اى سعادت‌بخش جان انبيا * يا بكُش ، يا بازخوانم ، يا بيا

با فراقت كافران را نيست تاب * مىگود : يا لَيْتَنى كُنْتُ تُراب

حال او اين است كو خود زان‌سو است * چون بود بىتو كسى كان تو است

حق نجنباند به ظاهر سر تو را * ليك سازد بر سران سرور تو را

مر تو را چيزى دهد يزدان نهان * كه سجود تو كنند اهل جهان

اى ضياء الحق حسام الدّين بگير * شهد خويش اندر فكن در جوى شير

تا رهد آن شير از تغيير طعم * يابد از بحر مزه تكثير طعم

متّصل گردد بدان بحر الست * چون كه شد دريا ، ز هر تغيير رست

منفذى يابد در آن بحر عَسَل * آفتى را نبْود اندر وى عمل