سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٩٣

فى غلبة أهل هذه النّشأة على الأبرار و انّهم يحشرون على صور شتّى

چون دل آن شاه زيشان خون بود * عصمت او انتَ فيهِم چون بود ؟

زرّ خالص را و زرگر را خطر * باشد از قلّاب خاين بيشتر

يوسفان از رشك زشتان مخفىاند * كز عدو خوبان در آتش مىزيند

يوسفان از دست اخوان در چهند * كز حسد يوسف به گرگان مىدهند

از حسد بر يوسف مصرى چه رفت ؟ * اين حسد اندر كمين گرگيست زفت

لاجرم زين گرگ يعقوب حليم * داشت بر يوسف هميشه خوف و بيم

گرگ ظاهر گرد يوسف خود نگشت * اين حسد در فعل از گرگان گذشت

زخم كرد اين گرگ ، وز عذر لبق * آمده كانّا ذَهَبْنا نَستَبِق

صد هزاران گرگ را اين مكر نيست * عاقبت رسوا شود اين گرگ ، بيست

زانكه حشر حاسدان روز گزند * بىگمان بر صورت گرگان كنند

حشر پرحرص خس مردارخوار * صورت خوكى بود روز شمار

زانيان را گَنده اندام نهان * خمر خواران را بود گَند دهان

گَند مخفى كان به دلها مىرسيد * گشت اندر حشر محسوس و پديد

بيشه‌اى آمد وجود آدمى * بر حذر شو زين وجود ار زان دمى

در وجود ما هزاران گرگ و خوك * صالح و ناصالح و خوب و خشوك

حكم آن خو راست كان غالب‌ترست * چونكه زر بيش از مس آمد ، آن زرست

سيرتى كان در وجودت غالبست * هم بران تصوير حشرت واجبست

ساعتى گُرگى درآيد در بَشَر * ساعتى يوسف رخى همچون قمر

مىرود از سينه‌ها در سينه‌ها * از ره پنهان صلاح و كينه‌ها

بلكه خود از آدمى در گاو و خر * مىرود دانايى و علم و هنر

اسب سكسك مىشود رهوار و رام * خرس بازى مىكند ، بُز هم سلام

رفت اندر سگ ز آدميان هوس * پاسبان شد يا شكارى يا حرس

در سگ اصحاب ، خوبى زان رُقود * رفت تا جويان اللّه گشته بود

هر زمان در سينه نوعى سر كند * گاه ديو و گه ملك ، گه دام و دد