سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٩١

فى انّ للأولياء اطّلاعا على البواطن

آن زمان كاين دست و پايت بر درد * پرّوبالت بالت هست تا جان برپرد

آن زمان كاين جان حيوانى نماند * جان باقى بايدت بر جا نشاند

هر كسى گر عيب خود ديدى ز پيش * كى بدى فارغ وى از اصلاح خويش ؟

غافلند اين خلق از خود ، اى پدر ! * لاجرم گويند عيب همدگر

من نبينم روى خود را اى شمن ! * من ببينم روى تو ، تو روى من

آن كسى كه او ببيند روى خويش * نور او از نور خلقانست بيش

گر بميرد ديد او باقى بُوَد * زانكه ديدش ديد خلّاقى بُوَد

نور حسّى نبود آن نورى كه او * روى خود محسوس بيند پيش رو

شاه آن دان كو ز شاهى فارغست * بىمه و خورشيد نورش بازغست

مخزن آن دارد كه مخزن ذات اوست * هستى آن دارد كه با هستى عدوست

خواجه [ ىِ ] لقمان به ظاهر خواجه‌وش * در حقيقت بنده ، لقمان خواجه‌اش

در جهان بازگونه اين بسيست * در نظرشان گوهرى كم از خسيست

مر بيابان را مفازه نام شد * نام و رنگى عقلشان را دام شد

يك گُره را خود معرّف جامه است * در قبا گويند كو از عامه است

يك گُره را ظاهرش سالوس و زهد * نور بايد تا بود جاسوس زهد

نور بايد پاك از تقليد و عَوْل * تا شناسد مرد را بىفعل و قول

دررود در قلب او از راه عقل * نقد او بيند ، نباشد بند نقل

بندگان خاص علّامُ الغيوب * در جهان جان جواسيس القلوب

در درون دل درآيد چون خيال * پيش او مكشوف باشد سرّ حال

در تن گنجشك چبْود برگ و ساز * كه بود پوشيده آن بر عقلِ باز ؟