سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٧٩

فى انّ رتبة المحبّة فوق رتبة المعرفة

مُطرِب عشق اين زند وقت سماع * بندگى بند و خداوندى صداع

پس چه باشد عشق ؟ درياى عَدَم * در شكسته عقل را آنجا قدم

بندگى و سلطنت معلوم شد * زين دو پرده عاشقى مكتوم شد

كاشكى هستى زبانى داشتى * تا ز هستان پرده‌ها برداشتى

هر چه گوئى اى دم هستى از آن * پرده [ ىِ ] ديگر برو بستى بدان

آفت ادراك آن قالست و حال * خون به خون شستن محالست و محال

من چو با سوداييانش محرمم * روز و شب اندر قفص در مىدمم

سخت مست و بى خود و آشفته‌اى * دوش اى جان ! بر چه پهلو خُفته‌اى

هان و هان ! هشدار ، بر نارى دمى * اولا برجه ، طلب كن محرمى

عاشق و مستى و بگشاده زبان * اللَّه اللَّه اشترى بر ناودان

چون زِ راز و نازِ او گويد زبان * يا جميلَ السِّتر خواند آسمان

سِتْر چه ؟ در پشم و پنبه آذرست * تا همىپوشيش ، او پيداترست

چون بكوشم تا سرش پنهان كنم * سر برآرد چون عَلَم كاينك منم

رغم انفم گيردم او هر دو گوش * كاى مدمّغ ! چونش مىپوشى ؟ بپوش

گويمش : رو ، گرچه بر جوشيده‌اى * همچو جان پيدائى و پوشيده‌اى

عشق جوشد بادهء تحقيق را * او بود ساقى نهان صدّيق را

چون بجوئى تو به توفيق حسن * باده آب جان بود ، ابريق تن

چون بيفزايد مى توفيق را * قوّتِ مى بشكند ابريق را

آب گردد ساقى و هم مست آب * چون مگو ، و اللّه اعلَم بِالصَّواب

پرتو ساقيست كاندر شيره رفت * شيره بر جوشيد و رقصان گشت و زفت

اندرين معنى بپرس آن خيره را * كه چنين كَى ديده بودى شيره را ؟

بىتفكّر پيش هر داننده هست * آنكه با شوريده شوراننده هست