سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٧٣

فى النّهى عن التّفكّر فى ذات اللّه سبحانه

پس پيمبر دفع كرد اين وهم ازو * تا نباشد در غلط سوداپز او

از عجبهايش به فكر اندر رويد * از عظيمى وز مهابت گم شويد

چون ز صنعش ريش و سبلت گم كند * حدّ خود داند ، ز صانع تن زند

جز كه لا احصى نگويد او ز جان * كز شمار و حد برونست آن بيان

اين عمل وين كسب در راه سداد * كى توان كرد اى پدر ! بىاوستاد ؟

دون‌ترين كسبى كه در عالم رود * هيچ بىارشادِ استادى بود ؟

اوّلش علمست و آنگاهى عمل * تا دهد بَرْ ، بَعد مهلت تا اجل

استعينوا فى الحرف يا ذا النُّهى * من كريم صالح من أهلها

اطلب الدُّرَّ أخى وسْط الصَّدف * وَ اطْلب الفَنَّ من أرباب الحرف

انْ رَأيْتم ناصِحينَ انصِفوا * بادِروا التَّعليمَ لا تَستنكفوا

در دباغى گر خلق پوشيد مرد * خواجگىّ خواجه را آن كم نكرد

وقت دم آهنگر ار پوشيد دلق * احتشام او نشد كم پيش خلق

پس لباس كِبْر بيرون كن ز تن * ملبس ذل پوش در آموختن

علم‌آموزى ، طريقش قولى است * حرفه‌آموزى ، طريقش فعلى است

فقر خواهى ، آن به صُحبت قايم است * نه زبانت كار مىآيد ، نه دست

دانش آن را ستاند جان ز جان * نى ز راه دفتر و نى از زبان

در دل سالك اگر نيست آن رموز * رمزدانى نيست سالك را هنوز

تا دلش را شرح آن سازد صفا * پس ا لَمْ نشرح بفرمايد خدا

كاندرون سينه شرحت داده‌ام * شرح اندر سينه‌ات بنهاده‌ام

تو هنوز از خارج آن را طالبى * مطلبى از ديگرى چون طالبى

منفذى دارى به بحر اى آبگير ! * ننگ مىدار آب جُستن از غدير

درنگر در شرح دل در اندرون * تا نيايد نعرهء لا تُبصرون

يك سبد پرنان تو را بر فرق سر * تو همىخواهى لبى نان در به در