سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٧٢

فى النّهى عن التّفكّر فى ذات اللّه سبحانه

كسب كردن گنج را مانع كى است ؟ * پا مكش از كار و آن خود در پى است

تا نگردى تو گرفتار اگر * كه اگر اين كردمى يا آن دگر

كز اگر گفتن رسول باوفاق * منع كرد و گفت هست آن از نفاق

كان منافق در اگر گفتن بمرد * وز اگر گفتن بجز حسرت نبرد

يك غريبى خانه مىجست از شتاب * دوستى بردش سوى خانه [ ىْ ] خراب

گفت او : اين را اگر سقفى بدى * پهلوى من مر تو را مسكن شدى

هم عيال تو بياسودى اگر * در ميانه داشتى حجرهء دگر

گفت : آرى ! پهلوى ياران خوشست * ليك اى جان ! در اگر نتوان نشست !

تو چه دارىّ و چه حاصل كرده‌اى ؟ * از تكِ دريا چه دُر آورده‌اى ؟

روز مرگ اين حِسِّ تو باطل شود * نور جان دارى كه يار دل شود ؟

زانكه فصل و وصل نبود در روان * غير فصل و وصل ننديشد گمان

غير فصل و وصل پى بر از دليل * ليك پى بُردن بِنَنشاند غليل

پى پياپى مىبَر ارْ دورى ز اصل * تا رگ مرديت آرَد سوى وصل

اين تعلّق را خرد چون ره برد ؟ * بستهء فصلست و وصلست اين خرد

زين وصيّت كرد ما را مصطفى * بحث كم جوئيد در ذات خدا

آنكه در ذاتش تفكّر كردنيست * در حقيقت آن نظر در ذات نيست

هست آن پندار او زيرا به راه * صد هزاران پرده آمد تا إله

هر يكى در پرده‌اى موصول جوست * وهم او آنست كان خود عين هوست