سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٩

فى غفلة النّاس عمّا يراد بهم

هين بمگذار اى شفا ! رنجور را * تو ز خشم كر عصاى كور را

كار هادى اين بود ، تو هاديى * ماتَمِ آخر زمان را شاديى

هين روان كن اى امام المتّقين ! * اين خيال‌انديشگان را تا يقين

هر كه دل در مكر تو دارد گرو * گردنش را من زنم ، تو شاد شو

بر سر كوريش كوريها نهم * او شكر پندارد و زهرش دهم

عقلها از نور من افروختند * مكرها از مكر من آموختند

خيز دردم تو به صور سهمناك * تا هزاران مرده برخيزد ز خاك

چون تو اسرافيل وقتى راست خيز * رستخيزى ساز پيش از رستخيز

هر كه گويد : كو قيامت ؟ اى صنم ! * خويش بنما كه قيامت نك منم !

ور نباشد اهل اين ذكر و قنوت * پس جواب احمق اى سلطان ! سكوت

ز آسمان حق سكوت آيد جواب * چون بود جانا ! دعا نامستجاب

فى غفلة النّاس عمّا يراد بهم

فى غفلة النّاس عمّا يراد بهم

خلق را بنگر كه چون ظلمانىاند * در متاع فانيى چون فانىاند

از تكبّر جمله اندر تفرقه * مرده از جان ، زنده‌اند از مخرقه

اين عجب كه جان به زندان اندرست * وانگهى مفتاح زندانش به دست

پاى تا سر غرق سرگين آن جوان * مىزند بر دامنش جوى روان

نور پنهانست و جستجو گواه * كز گزافه دل نمىجويد پناه

گر نبودى حبس دنيا را مناص * نى بدى وحشت ، نه دل جستى خلاص

وَحشَتتْ همچون موكّل مىكشد * كه بجو ، اى ضال ! منهاج رشد

هست منهاج و نهان در مكمنست * يافتش رهن گزافه جستنست

تفرقه‌جويان جمع اندر كمين * تو درين طالب ، رخ مطلوب بين

چشم اين زندانيان هر دم به در * كى بدى گر نيستى كس مژده‌ور ؟

صد هزار آلودگانِ آب‌جو * كى بدندى گر نبودى آب جو ؟