سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٨

فى ذمّ الخصومة و الجدال و الحثّ على التّسليم

سَر بكوب آن را كه سِرّش اين بود * خلق و خوى مستمرّش اين بود

خود صلاح اوست ، آن سر كوفتن * تا رهد جان‌ريزه‌اش زان شوم تن

واسِتان از دستِ ديوانه سِلاح * تا ز تو راضى شود عدل و صلاح

چون سلاحش هست عقلش نى ، ببند * دست او را ، ورنه آرد صد گزند

بدگهر را علم و فن آموختن * دادن تيغى به دست راهزن

علم و مال و منصب و جاه و قران * فتنه آمد در كف بدگوهران

پس غزا زين فرض شد بر مؤمنان * تا ستانند از كف مجنون سنان

جان او مجنون ، تنش شمشير او * واستان شمشير را زان زشت‌خو

حكم چون در دست گمراهى فتاد * جاه پنداريد ، در چاهى فتاد

ره نمىداند ، قلاووزى كند * جان زشت او جهان‌سوزى كند

احمقان سرور شُدَستند و ز بيم * عاقلان سرها كشيده در گليم

خواند مزمّل نبى را زين سبب * كه برون آ از گليم اى بو الهرب !

سر مكش اندر گليم و رو مپوش * كه جهان جسميت سرگردان ، تو هوش

هين مشو پنهان ز ننگ مدّعى * كه تو دارى شمع وحى شعشعى

هين قُمِ اللَّيلَ كه شمعى اى همام ! * شمع اندر شب بود اندر قيام

بىفروغت ، روز روشن ، هم شبست * بىپناهت ، شير اسير ارنبست

باش كشتيبان درين بحر صفا * كه تو نوح ثانيى اى مصطفى !

خيز بنگر كاروان ره‌زده * هر طرف غوليست كشتيبان شده

خضر وقتى ، غوث هر كشتى توئى * همچو روح اللَّه مكن تنها روى

پيش اين جمعى چو شمع آسمان * انقطاع و خلوت آرى را بمان

وقت خلوت نيست ، اندر جمع آى * اى هدا چون كوه قاف و تو هماى

بدر بر صدر فلك شد شب روان * سير را نگذارد از بانگ سگان

طاعنان همچون سگان بر بدر تو * بانگ مىدارند سوى صدر تو

اين سگان كرّند ز امر انصِتوا * از سفه وعوع كنان بر بدر تو