سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٢

سرّ قول شيخ فريد الدّين عطّار - قدّس سرّه - :

ظالم آن قومى كه چشمان دوختند * زان سخنها عالمى را سوختند

عالمى را يك سخن ويران كند * روبهان مرده را شيران كند

جانها در اصل خود عيسىدمند * يك زمان زخمند و گاهى مرهمند

گر حجاب از جانها برخاستى * گفت هر جانى مسيح‌آساستى

گر سخن خواهى كه گويى چون شكر * صبر كن از حرص و اين حلوا مخور

صبر باشد مُشتهاىِ زيركان * هست حلوا آرزوى كودكان

هر كه صبر آورد ، گردون بررود * هر كه حلوا خورد ، واپس‌تر رود

سرّ قول شيخ فريد الدّين عطّار - قدّس سرّه - :

سرّ قول شيخ فريد الدّين عطّار - قدّس سرّه - :

تو صاحب نفسى اى غافل ! ميان خاك خون مىخور * كه صاحبدل اگر زهرى خورد ، آن انگبين باشد

صاحب دل را ندارد آن زيان * گر خورد او زهر قاتل را عيان

زانكه صحّت يافت از پرهيز رست * طالب مسكين ميان تَبْ دَرَست

گفت پيغمبر كه اى طالب حرى * هين مكن با هيچ مطلوبى مرى

در تو نمروديست ، در آتش مرو * رفت خواهى ، اوّل ابراهيم شو

چون نئى سبّاح و نى درياييى * در ميفكن خويش از خودرايى

او ز آتش ورد احمر آورد * از زيانها سود بر سر آورد

كاملى گر خاك گيرد ، زر شود * ناقص ار زر بُرد ، خاكستر شود

چون قبول حق بود آن مرد راست * دستِ او در كارها دست خداست

دست ناقص دست شيطانست و ديو * زانكه اندر دام تكليفست و ريو

لقمه و نكته‌ست كامل را حلال * تو نه‌اى كامل ، مخور ، مىباش لال

چون تو گوشى ، او زبان ، نى جنس تو * گوشها را حق بفرمود انصِتوا

كودك اوّل چون بزايد شيرنوش * مدّتى خامش بود او جمله گوش

مدّتى مىبايدش لب دوختن * از سخن تا او سخن آموختن