سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٦١

فى الصَّمْت و الإنابة إليه تعالى

بادِ حرص گرگ و حرص گوسفند * دايره [ ىْ ] مرد خدا را بود بند

همچنين باد اجل بر عارفان * نرم و خوش همچون نسيم بوستان

آتش ابراهيم را دندان نزد * چون گُزيده [ ىْ ] حق بود ، چونش گزد ؟

ز آتش شهوت نسوزند اهل دين * باقيان را برده تا قعر زمين

خاك قارون را چو فرمان در رسيد * با زر و تختش به قعر خود كشيد

آب و گل چون از دم عيسى چريد * بال‌وپر بگشاد و مرغى شد پديد

كوه طور از نور موسى شد به رقص * صوفى كامل شد و رست او ز نقص

چه عجب گر كوه صوفى شد عزيز * جسم موسى از كلوخى بود نيز

دوزخست اين نفس و دوزخ اژدهاست * كو به درياها نگردد كمّ و كاست

هفت دريا را درآشامد هنوز * كم نگردد سوزش اين خلق سوز

سنگها و كافران سنگدل * اندر آيند اندرو زار و خجل

هم نگردد ساكن از چندين غذا * تا ز حق آيد مر او را اين ندا

عالمى را لقمه كرد و دركشيد * معده‌اش نعره‌زنان هل من مزيد ؟

حق قدم بر وى نهد از لا مكان * آنگه او ساكن شود از كن و كان

چونكه جزو دوزخست اين نفس ما * طبع كل دارند دايم جزوها

اين قدم حق را بود كو را كشد * غير حق خود كه كمان او كشد ؟

سهل شيرى دان كه صفها بشكند * شير آنست آن كه خود را بشكند

اين زبان چون سنگ و هم آهن‌وش ست * وانچه بِجهد از زبان چون آتشست

سنگ و آهن را مزن بر هم گزاف * گَهْ ز روى نقل و گه از روى لاف

زانكه تاريكست و هر سو پنبه‌زار * در ميان پنبه چون باشد شرار ؟