سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٥٣

فى المناجاة

پس بد مطلق نباشد در جهان * بد به نسبت باشد اين را هم بدان

در زمانه هيچ زهر و قند نيست * كه يكى را پا ، دگر را بند نيست

مر يكى را پا ، دگر را پايبند * مر يكى را زهر و بر ديگر چو قند

زهر ماران مار را باشد حيات * نسبتش با آدمى باشد ممات

خلق آبى را بود دريا چو باغ * خلق خاكى را بود آن مرگ و داغ

همچنين بر مىشمر اى مرد كار ! * نسبت اين از يكى تا صد هزار

گر تو خواهى كو تو را باشد شكر * پس ورا از چشم عشّاقش نگر

منگر از چشم خودت آن خوب را * بين به چشم طالبان مطلوب را

چشم خود بربند زان خوش چشم تو * عاريت كن چشم از عشّاق او

بلكه زو كن عاريت چشم و نظر * پس ز چشم او به روى او نگر

تا شوى ايمن ز سيرى و ملال * گفت كانَ اللَّهُ لَه زين ذو الجلال

چشم او من باشم و دست و دلش * تا رهد از مدبريها مقبلش

هرچه مكروهست چون شد او دليل * سوى محبوبت حبيبست و خليل

اى خدا ! اى فضل تو حاجت روا ! * با تو ياد هيچ‌كس نبود روا

اين قدر ارشاد تو بخشيده [ اى ] * تا بدين بس عيب ما پوشيده [ اى ]

قطره [ ىِ ] دانش كه بخشيدى ز پيش * متّصل گردان به درياهاى خويش

قطرهء علمست اندر جان من * وارهانش از هوا وز خاك تن

پيش از آن كاين خاكها خسفش كنند * پيش از آن كاين بادها نسفش كنند

گرچه چون نسفش كند ، تو قادرى * كش ازيشان واستانى ، واخرى

قطره [ اى ] كه در هوا شد يا كه ريخت * از خزينه [ ىْ ] قدرت تو كى گريخت ؟

گر درآيد در عدم يا صد عدم * چون بخوانيش او كند از سر قدم