سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٥٠

أيضا

چونكه مال و ملك را از دل براند * زان سليمان خويش جز مسكين نخواند

كوزه [ ىِ ] سربسته اندر آب زفت * از دل پرباد فوق آب رفت

باد درويشى چو در باطن بود * بر سر آب جهان ساكن بود

گرچه جمله اين جهان ملك وى است * ليك در چشم دل او لاشى است

پس دهان دل ببند و مُهر كُن * پركنش از باد كبر مِن لَدُن

جهد حقّست و دوا حقّست و درد * منكر اندر نفى جهدش جهد كرد

أيضا

أيضا

هر كه ماند از كاهلى بىشكر و صبر * او همىداند كه گيرد پاى جبر

هر كه جبر آورد ، خود رنجور كرد * تا همان رنجورىاش در گور كرد

گفت پيغمبر كه رنجورى به لاغ * رنج آرد تا بميرد چون چراغ

جبر چبْود ؟ بستن اشكسته را * يا به پيوستن رگ بگسسته را

چون درين ره پاى خود نشكسته [ اى ] * بركه مىخندى ؟ چه پا را بسته [ اى ] ؟

وانكه پايش در ره كوشش شكست * در رسيد او را براق و برنشست

حامل دين بود او ، محمُول شد * قابل فرمان بد او ، مقبول شد

تاكنون فرمان پذيرفتى ز شاه * بعد ازين فرمان رساند بر سپاه

تاكنون اختر اثر كردى درو * بعد ازين باشد امير اختر او

گر ترا اشكال آيد در نظر * پس تو شك دارى در انشَقَّ القَمَر

تازه كن ايمان ، نه از گفت زبان * اى هوا را تازه كرده در نهان

تا هوا تازه‌ست ، ايمان تازه نيست * اين هوا جز قفل اين دروازه نيست

كرده [ اى ] تأويل حرف بكر را * خويش را تأويل كن ، نه ذكر را

بر هوا تأويل قرآن مىكنى * پست و كج شد از تو معنىّ سنى