سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٨

فى السّعى

جانهاى خلق پيش از دست و پا * مىپريدند از وفا اندر صفا

چون به امر اهبِطوا بندى شدند * حبس خشم و حرص و خرسندى [ شدند ]

ما عيال حضرتيم و شيرخواه * گفت : الخلقُ عيالٌ لِلْإله

آنكه او از آسمان باران دهد * هم تواند كو ز رحمت نان دهد

رادمردى چاشتگاهى در رسيد * در سرا عدل سليمان در دويد

رويش از غم زرد و هر دو لب كبود * پس سليمان گفت : اى خواجه ! چه بود ؟

گفت : عزرائيل در من اين‌چنين * يك نظر انداخت پر از خشم و كين

گفت : هين ! اكنون چه مىخواهى ؟ بخواه * گفت : فرما باد را اى جان‌پناه !

تا مرا زينجا به هندستان برد * بوكه بنده كان طرف شد ، جان برد

نك ز درويشى گريزانند خلق * لقمه [ ىِ ] حرص و امل زانند خلق

ترس درويشى مثال آن هراس * حرص و كوشش را تو هندستان شناس

باد را فرمود تا او را شتاب * برد سوى شهر هندستان بر آب

روز ديگر وقت ديوان و لقا * پس سليمان گفت : عزرائيل را

كان مسلمان را به خشم از بهر آن * بنگريدى تا شد آواره ز خان

گفت من از خشم كى كردم نظر ؟ * از تعجّب ديدمش در رهگذر

كه مرا فرمود حق كامروز هان ! * جان او را تو به هندستان ستان

از عجب گفتم : گر او را صد پرست * او به هندستان شدن دور اندرست

تو همه كار جهان را همچنين * كن قياس و چشم بگشا و ببين

از كه بگريزيم ؟ از خود ؟ اى محال ! * از كه برتابيم ؟ از حق ؟ اى و بال !

گفت پيغمبر به آواز بلند : * با توكّل زانوى اشتر ببند