سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٧

فى التّوكّل

فرق نتوان كرد نور هر يكى * چون به نورش روى آرى بىشكى

گر تو صد سيب و صد آبى بشمرى * صد نمايد ، يك شود چون بفشرى

در معانى قسمت و اعداد نيست * در معانى تجزيه و افراد نيست

اتّحاد يار با ياران خوشست * پاى معنى گير ، صورت سركشست

صورت سركش گدازان كن به رنج * تا ببينى زير آن وحدت چو گنج

ور تو نگدازى ، عنايتهاى او * خود گدازد ، اى دلم مولاى او

او نمايد هم به دلها خويش را * او بدوزد خرقه [ ىِ ] درويش را

منبسط بوديم يك جوهر همه * بىسر و بىپا بديم آن سر همه

يك گهر بوديم همچون آفتاب * بىگره بوديم و صافى همچو آب

چون به صورت آمد آن نور سره * شد عدد چون سايه‌هاى كنگره

كنگره ويران كنيد از منجنيق * تا رود فرق از ميان اين فريق

شرح اين را گفتمى من از مرى * ليك ترسم تا بلغزد خاطرى

نكته‌ها چون تيغ فولادست تيز * گر ندارى تو سپر ، واپس گريز

پيش اين الماس بىاسپر ميا * كز بريدن تيغ را نبود حيا

زين سبب من تيغ كردم در غلاف * تا كه كج خوانى نخواند بر خلاف

فى التّوكّل

فى التّوكّل

نيست كسبى از توكّل خوب‌تر * چيست از تسليم خود محبوب‌تر ؟

بس گريزند از بلا سوى بلا * بس جهند از مار سوى اژدها

حيله كرد انسان و حيله‌اش دام بود * آنكه جان پنداشت ، خون‌آشام بود

در ببست و دشمن اندر خانه بود * حيله [ ىِ ] فرعون زين افسانه بود

صد هزاران طفل كُشت آن كينه كَش * وانكه او مىجست اندر خانه‌اش

ديدهء ما چون بسى علّت دروست * رو فدا كن ديد خود در ديد دوست

ديد ما را ديده [ ىِ ] نعم العوض * يا بى اندر ديد او كلّ غرض