سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٤١

فى انّ العشق و المحبّة إنّما يكونان من الطّرفين

اى فسرده عاشق ننگين نمد * كو ز بيم جان ز جانان مىرمد

سوى تيغ عشقش اى ننگ زنان ! * صد هزاران جان نگَر دستك زنان

جوى ديدى ، كوزه اندر جوى ريز * آب را از جوى كىْ باشد گريز ؟

آب كوزه چون در آب جو شود * محو گردد در وى و جو او شود

وصف او فانى شد و ذاتش بقا * زين سپس نى كم شود ، نى بدلقا

كار آن كارست اى مشتاق مست ! * كاندر آن كار ار رسد مرگت خوشست

شد نشان صدق ايمان اى جوان ! * آنكه آيد خوش تو را مرگ اندر آن

گر نشد ايمان تو اى جان ! چنين * نيست كامل ، رو بجو اكمال دين

هر كه اندر كار تو شد مرگ دوست * بر در تو بىكراهت دوست اوست

چون كراهت رفت آن خود مرگ نيست * صورت مرگست و نقلان‌كردنيست

چون كراهت رفت ، مردن نفع شد * پس درست آمد كه مردن دفع شد

هيچ عاشق خود نباشد وصل‌ْجو * كه نه معشوقش بود جوياى او

ليك عشق عاشقان تن زه كند * عشق معشوقان خوش و فربه كند

چون درين دل برق مهر دوست جست * اندر آن دل دوستى مىدان كه هست

در دل تو مهر حق چون شد دو تو * هست حق را بىگمانى مهر تو

هيچ بانگ كف زدن نايد بدر * از يكى دستِ تو بىدستِ دگر

تشنه مىنالد كه آب خوشگوار * آب هم نالد كه كو آن آب خوار ؟

جذب آبست اين عطش در جان ما * ما از آن او و او هم آن ما

حكمت حق در قضا و در قدر * كرد ما را عاشقان همدگر

جمله اجزاى جهان زان حكم پيش * جفت جفت و عاشقان جفت خويش