سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٠

قريب منه

عاشقان را شد مدرّس حسن دوست * دفتر و درس و سبقشان روى اوست

خامشند و نعرهء تكرارشان * مىرود تا عرش و تخت يارشان

درسشان آشوب و چرخ و زلزله * نه زياداتست و باب سلسله

سلسله [ ىْ ] اين قوم جعد مشكبار * مسئله دورست ، ليكن دور يار

هر كه در خلوت ز بينش يافت راه * او ز دانشها نجويد دستگاه

با جمال جان چو شد هم‌كاسه [ اى ] * باشدش ز اخبار و دانش تاسه [ اى ]

ديد بر دانش بود غالب فرا * زان همى دنيا بچربد عامه را

زآن‌كه دنيا را همىبينند عين * وان جهانى را همىدانند دَين

گويم افكندم به پيشت جان خويش * زنده كن يا سر ببر ما را چو ميش

كشته و مرده به پيشت اى قمر ! * به كه شاه زندگان جاى دگر

آزمودم من هزاران بار بيش * بىتو شيرين مىنبينم عيش خويش

چون زمين و چون جنين خونخواره‌ام * تا كه عاشق گشته‌ام ، اين‌كاره‌ام

شب همىجوشم بر آتش همچو ديگ * روز تا شب خون خورم مانند ريگ

گر بريزد خونم آن روح الأمين * جرعه جرعه خون خورم همچون زمين

يا كِرامى اذبَحوا هذا البقر * ان ارَدتُم حَشرَ ارواحِ النَّظَر

از جمادى مردم و نامى شدم * وز نما مردم ، به حيوان سر زدم

مردم از حيوانى و آدم شدم * پس چه ترسم ، كى ز مردن كم شدم ؟

حملهء ديگر بميرم از بشر * تا برآرم از ملايك بال‌وپر

وز ملك هم بايدم جستن ز جو * كُلّ شىء هالك إلّا وجهه

بار ديگر از ملك قربان شوم * آنچه اندر وهم نايد آن شوم

پس عدم گردم عدم چون ارغنون * گويدم : إنّا إليه راجِعون