سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٣٧

فى انّ العارف مسرور مطمئنّ و إن اصابته المحن

اين جهان تن غلطْانداز شد * جز مران را كو ز شهوت باز شد

خاك از دُردى نشيند زير آب * خاك بين كز عرش بگذشت از شتاب

آن لطافت پس بدان كز آب نيست * جز عطاى مُبدعِ وهّاب نيست

گر كند سفلى هوا و نار را * ور ز گُل او بگذراند خار را

حاكمست و يفعل اللّه ما يشا * او ز عين درد انگيزد دوا

گر هوا و نار را سفلى كند * تيرگى و دردى و ثقلى كند

ور زمين و آب را علوى كند * راه گردون را به پا مطوى كند

پس يقين شد كه يعزّ من يشا * خاكيى را گفت : پرها برگشا

آتشى را گفت : رو ابليس شو * زير هفتم خاك با تلبيس شو

آدم خاكى ! برو تو بر سها * اى بليس آتشى ! رو تا ثرى

كار من بىعلّت است و مستقيم * هست تقديرم ، نه علّت ، اى سقيم !

بحر را گويم كه هين پُرنار شو * گويم آتش را : برو گلزار شو

كوه را گويم : سبك شو همچو پشم * چرخ را گويم فرود آ پيش چشم

عاشقم من گشته قربان ولا * جان من نوبتگه طبل بلا

اى حريفان ! من از آنها نيستم * كز خيالاتى درين ره بيستم

از گمان و از يقين بالاترم * وز ملامت بر نمىگردد سرم

چون دهانم خورد از حلواى او * چشم روشن گشتم و بيناى او

پا نهم گستاخ چون خانه روم * پا نلرزانم ، نه كورانه روم

آنچه گل را گفت حق خندانش كرد * با دل من گفت ، صدچندانش كرد

آنچه زد بر سرو ، قدّش راست كرد * و آنچه از وى نرگس و نسرين بخورد