سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٣٤

فى الفناء فى اللّه

نور حس با آن غليظى مختفيست * چون نهان نبود ضيائى كان صفيست ؟

ما شكاريم اين‌چنين دامى كه راست ؟ * گوى چوگانيم ، چوگانى كجاست ؟

مىدرد ، مىدوزد اين خيّاط كو ؟ * مىدمد ، مىسوزد اين نفّاط كو ؟

ساعتى كافر كند صدّيق را * ساعتى زاهد كند زنديق را

زانكه مخلص در خطر باشد ز دام * تا ز خود خالى نگردد او تمام

زانكه در راهست و رهزن بىحدست * آن رهد كو در امان ايزدست

چونكه مُخلَص گشت مخلِص بازرست * در مقام امن رفت و بُرد دست

هيچ آيينه دگر آهن نشد * هيچ نانى گندم خرمن نشد

هيچ انگورى دگر غوره نشد * هيچ ميوهء پخته باكوره نشد

پخته گرد و از تغيّر دور شو * رو چو برهان محقّق نور شو

چون ز خود رستى ، همه برهان شدى * چونكه بنده نيست شد ، سلطان شدى

صبغة اللّه است رنگ خمّ هو * پيسه‌ها يكرنگ گردد اندرو

چون دران خم اوفتد گوييش : قُم ! * از طرب گويد : منم خم ، لا تلم

آن منم خم ، خود انا الحق گفتنست * رنگ آتش دارد الّا آهنست

رنگ آهن محو رنگ آتشست * ز آتشى مى لافد ار خامش‌وشست

چون به سرخى گشت همچون زرّ كان * پس اناالنّارست لافش بىزبان

شد ز رنگ و طبع آتش محتشم * گويد او : من آتشم ، من آتشم

آتشم من ، گر تو را شكّست و ظن * آزمون كن ، دست را بر من بزن

آتشم من ، بر تو گر شد مشتبه * روى خود بر روى من يكدم بنه

آدمى چون نور گيرد از خدا * هست مسجود ملايك ز اجتبا