سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٣٢

فى الصّبر على ترك الشّهوات

چشمهء آن آب رحمت مؤمن است * آب حيوان روح پاك محسن است

بس گريزانست نفس تو ازو * زانكه تو از آتشى و او ز آب جو

ز آب ، آتش ، زان گريزان مىشود * كآتشش از آب ويران مىشود

حسّ تو و فكر تو از آتشست * حس شيخ و فكر او نور خوشست

آب نور او چو بر آتش چكد * چك‌چك از آتش برآيد ، برجهد

چون كند چك‌چك بگويش : مرگ و درد * تا شود اين دوزخ نفس تو سرد

تا نسوزد او گلستان تو را * تا نسوزد عدل و احسان تو را

بعد از آن چيزى كه كارى ، بر دهد * لاله و نسرين و سيبِ تر دهد

باز پهنا مىروم از راه است * باز گرد اى خواجه ! راه ما كجاست ؟

اندر آن تقرير بوديم اى حسود ! * كه خرت لنگست و منزل دُور و زود

سال بيگه گشت و وقت كشت نى * جز سيه‌روئى و فعل زشت نى

كرم در بيخ درخت تن فتاد * بايدش بركند و بر آتش نهاد

هين مگو فردا كه فرداها گذشت * يا بكلّى نگذرد ايّام كشت

هين و هين اى راهرو ! بيگاه شد * آفتاب عمر سوى چاه شد

اين دو روزك را كه روزت هست زود * پيرافشانى بكن از راه جود

اين‌قدر تخمى كه مانده‌ستت بباز * تا برويد زين دو دم عمر دراز

تا نمرده‌ست اين چراغ با گهر * هين فتيلش ساز و روغن زودتر

پند من بشنو كه تن بند قويست * كهنه بيرون كن گرت ميل نويست

لب ببند و كفّ پرزر برگشا * بخل تن بگذار و پيش آور سخا

ترك شهوتها و لذّتها سخاست * هركه در شهوت فروشُد برنخاست