سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٣١

حكاية فيها دراية

هر دمى آن خاربن افزون شدى * پاى خلق از زخم آن پرخون شدى

جامه‌هاى خلق بدريدى ز خار * پاى درويشان بخستى زارزار

چون بجد حاكم به دو گفت اين بكن * گفت : آرى بركنم روزيش من

مدّتى فردا و فردا وعده داد * شد درخت خار او محكمْ نهاد

گفت روزى حاكمش : اى وعده كژ ! * پيش‌آ در كار ما واپس مغژ

گفت : الأيّام يا عَمْ بَينَنا * گفت : عَجِّل لا تُماطِل دَينَنا

تو كه مىگويى كه فردا ، اين بدان * كه به هر روزى كه مىآيد زمان

آن درخت بد جوان‌تر مىشود * وين كننده پير و مضطر مىشود

خاربن در قوّت و برخاستن * خاركن در پيرى و در كاستن

خاربن هر روز و هر دم سبزتر * خاركن هر روز زار و خشك‌تر

او جوان‌تر مىشود تو پيرتر * زود باش و روزگار خود مبر

خاربن دان هر يكى خوى بدت * بارها در پاى خار آخر زدت

بارها از خوى خود خسته شدى * حس ندارى ، سخت بىحس آمدى

گر ز خسته گشتن ديگر كسان * كه ز خلق زشت تو هست آن رسان

غافلى ، بارى ، ز زخم آگه نه‌اى * تو عذاب خويش و هر بيگانه [ اى ]

يا تبر برگير و مردانه بزن * تو علىوار اين در خيبر بكن

يا به گلبن وصل كن اين خار را * وصل كن با يار نور نار را

تا كه نور او كشد نار تو را * وصل او گلشن كند خار تو را

تو مثال دوزخى او مؤمنست * كشتن آتش به مؤمن ممكنست

مصطفى فرمود از گفت جحيم * كو به مؤمن لابه‌گر گردد ز بيم

گويدش : بگذر ز من اى شاه ! زود * هين كه نورت سوز نارم را ربود

پس هلاك نار نور مؤمنست * زانكه بىضد دفع ضد لايمكنست

نار ضدّ نور باشد روز عدل * كان ز قهر انگيخته شد اين ز فضل

گر همىخواهى تو دفع شرّ نار * آب رحمت بر دل آتش گمار