سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٣٠

حكاية فيها دراية

سجده آمد كندن خشت كرب * موجب قربى كه وَ اسْجُد و اقترب

تا كه اين ديوار عالىگردنست * مانع آن سر فرو آوردنست

سجده نتوان كرد بر آب حيات * تا نيابم زين تن خاكى نجات

بر سر ديوار هر كو تشنه‌تر * زودتر بر مىكند خشت و مدر

هر كه عاشق‌تر بود بر بانگ آب * او كلوخ زفت بركند از حجاب

او ز بانگ آب پرمى تا عنق * نشنود بيگانه جز بانگ بلق

اى خنك آن را كه او ايّام پيش * مغتنم دارد ، گزارد وام خويش

اندر آن ايّام كش قدرت بود * صحّت و زور دل و قوّت بود

وان جوانى همچو باغ سبز و تر * مىرساند بىدريغى بار و بر

چشمه‌هاى قوّت و شهوت روان * سبز مىگردد زمين تن بدان

خانه [ ىِ ] معمور و سقفش بس بلند * معتدل اركان و بىتخليط و بند

پيش از آن كايّام پيرى دررسد * گردنت بندد به حبل من مسد

خاك شوره گردد و ريزان و سست * هرگز از شوره نبات خوش نرست

آب زور و آب شهوت منقطع * او ز خويش و ديگران نامنتفع

ابروان چون پال‌دم زير آمده * چشم را نم آمده ، تارى شده

از تشنج رو چو پشت سوسمار * رفته نطق و طعم و دندانها ز كار

روز بيگه ، لاشه لنگ و ره دراز * كارگه ويران ، عمل رفته ز ساز

بيخهاى خوى بد محكم شده * قوّت بركندن آن كم شده

همچو آن شخصى درشتى كج‌سخن * در ميان ره نشاند او خاربن

رهگذريانش ملامتگر شدند * بس بگفتندش : بكَن آن را ، نكند