سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٥

فى معارف و أسرار تقرّب ممّا سبق

آن ندائى كاصل هر بانگ و نواست * خود ندا آنست و آن باقى صداست

ترك و كرد و پارسىگو و عرب * فهم كرده آن ندا بىگوش و لب

خود چه جاى ترك و تاجيك است و زنگ ؟ * فهم كرده آن ندا را چوب و سنگ

هر دمى از وى همىآيد الَست * جوهر و اعراض مىگردند هست

گر نمىآيد بَلى زيشان ولى * آمدنشان از عدم باشد بلى

مؤمن و ترسا ، جهود و گبر و مغ * جمله را رو سوى آن سلطان الغ

بلكه سنگ و كوه و آب و خاك را * هست واگشت نهانى با خدا

اندرونى كاندرونها مست ازوست * هستى [ اى ] كاين هستهامان هست ازوست

كهرباى فكر هر آواز اوست * لذت الهام و وحى و راز اوست

گفت : اى جان رميده از بلا ! * وصل را ما درگشاديم الصّلا !

اى خود ما بيخودى و مستىات * اى ز هستى ما هماره هستىات

با تو بىلب اين زمان من نو به نو * رازهاى كهنه گويم ، مىشنو

زانكه آن لبها ازين دم مىرمد * بر لب جوى نهان بر مىدمد

گوش بىگوشى درين دم برگشا * بهر راز يفعل اللّه ما يشاء

هست بر سمع و بصر مُهر خدا * در حجب بس صورتست و بس صدا

آنچه او خواهد ، رساند آن به چشم * از جمال و از كمال و ار كرشم

وانچه او خواهد ، رساند آن به گوش * از سماع و از بشارت وز خروش

كوْن پرجارست و هيچت چاره نى * تا كه نگشايد خدايت روزنى

گرچه هستى تو كنون غافل از آن * وقت حاجت حق كند او را عيان