سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٣

في أسرار الأولياء

گوش را نزديك كن كان دور نيست * ليك نقل آن به تو دستور نيست

هين كه اسرافيل وقت‌اند اوليا * مرده را زيشان حياتست و نما

جان هر يك مرده‌اى از گور تن * برجهد ز آوازشان اندر كفن

گويد اين آواز ز آواها جداست * زنده كردن كار آواز خداست

ما بمرديم و بكلّى كاستيم * بانگ حق آمد ، همه برخاستيم

بانگ حق اندر حجاب و بىحجيب * آن دهد كو داد مريم را ز جيب

اى فناتان نيست كرده زيرپوست * باز گرديد از عدم ز آواز دوست

مطلق آن آواز خود از شه بود * گرچه از حلقوم عبد اللّه بود

گفته او را من زبان و چشم تو * من حواس و من رضا و خشم تو

رو كه بى يسمع و بى يبصر توئى * سر توئى ، چه جاى صاحب سر توئى

چون شدى من كان للّه از وله * من ترا باشم كه كان اللّه له

گَه توئى گويم تو را ، گاهى منم * هر چه گويم ، آفتاب روشنم

هر كجا تابم ز مشكاة دمى * حل شد آنجا مشكلات عالمى

ظلمتى را كآفتابش بر نداشت * از دم ما گردد آن ظلمت چه چاشت

آدمى را او به خويش اسما نمود * ديگران را ز آدم اسما مىگشود

خواه ز آدم گير نورش ، خواه ازو * خواه از خم گير مى ، خواه از كدو

كاين كدو با خم بپيوسته‌ست سخت * نى چو تو شادان كدوى نيكبخت

گفت طوبى من رَآنى مصطفى * و الّذى يُبصِر لِمَنْ وجهى رَأى

چون چراغى نور شمعى را كَشيد * هر كه ديد آن را يقين آن شمع ديد

همچنين تا صد چراغ ار نقل شد * ديدن آخر لقاى اصل شد

خواه از نور پسين بستان توان * هيچ فرقى نيست ، خواه از شمع جان

خواه بين نور از چراغ آخرين * خواه بين نورش ز شمع غابرين