سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١١٦

فى الصّدق و الفتاء

شرح اين بگذارم و گيرم گله * از جفاى آن نگار ده‌دله

نالم ايرا ناله‌ها خوش آيدش * از دو عالم ناله و غم بايدش

چون ننالم تلخ از دستان او ؟ * چون نيم در حلقه [ ىِ ] مستان او

چون نباشم همچو شب بىروز او ؟ * بىوصال روى روز افروز او

ناخوش او خوش بود در جان من * جان فداى يار دل‌رنجان من !

عاشقم بر رنج خويش و درد خويش * بهر خشنودى شاه فرد خويش

خاك غم را سرمه سازم بهر چشم * تا ز گوهر پر شود دو بحر چشم

اشك كان از بهر او بارند خلق * گوهرست و اشك پندارند خلق

اى دريغا اشك من دريا بدى * تا نثار دلبر زيبا بدى

من ز جان جان شكايت مىكنم * من نيم شاكى ، روايت مىكنم

دل همىگويد : ازو رنجيده‌ام * وز نفاق سست مىخنديده‌ام

راستى كن اى تو فخر راستان ! * اى تو صدر و من درت را پاسبان

آستان و صدر در معنى كجاست ؟ * ما و من كو آن طرف كان يار ماست ؟

اى رهيده جان تو از ما و من * اى لطيفه [ ىْ ] روح اندر مرد و زن

مرد و زن چون يك شود ، آن يك توئى * چونكه يك‌ها محو شد ، اينك توئى

اين من و ما ، بهر آن بر ساختى * تا تو با خود نرد خدمت باختى

تا من و توها همه يك جان شوند * عاقبت مستغرق جانان شوند

جسم جسمانه تواند ديدنت * در خيال آرد غم و خنديدنت

دل كه او بسته [ ىْ ] غم و خنديدنست * تو مگو كو لايق آن ديدنست

آنكه او بسته [ ىْ ] غم و خنده بود * او بدين دو عاريت زنده بود

باغِ سبز عشق كو بىمنتهاست * جز غم و شادى ، درو بس ميوه‌هاست