سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١١٣

فى ذمّ الغفلة عن الحقّ و تعطّفاته

و اللّه ار زين خار در بستان شوم * همچو بلبل زين سبب نالان شوم

اين عجب بلبل كه بگشايد دهان * تا خورد او خار را با گلستان

اين چه بلبل اين نهنگ آتشست * جمله ناخوشها ز عشق او را خوشست

عاشق كُلّست و خود كُلّست او * عاشق خويش است و عشق خويش جو

قصّهء طوطى جان زين‌سان بود * كو كسى كو محرم مرغان بود ؟

كو يكى مرغى ، ضعيفى ، بىگناه * و اندرون او سليمان با سپاه

چون بنالد زار ، بىشكر و گله * افتد اندر هفت گردون غلغله

هر دمش ، صد نامه ، صد پيك از خدا * يا ربى زو ، شصت لبّيك از خدا

زلّت او به ز طاعت نزد حق * پيش كفرش جمله ايمانها خلق

هر دمى او را يكى معراج خاص * بر سر تاجش نهد صد تاج خاص

صورتش بر خاك و جان در لامكان * لامكانى فوق وهم سالكان

لامكانى كه نه در وهم آيدت * هر دمى در وى خيالى زايدت

بل مكان و لامكان در حكم اوست * همچو در حكم بهشتى چارجوست

شرح اين كوته كن و رخ زين بتاب * دم مزن ، و اللّه اعلَم بِالصّواب !

طوطى [ اى ] كآيد ز وحى آواز او * پيش از آغاز وجود آغاز او

اندرون تُست آن طوطى نهان * عكس آن را ديده تو بر اين و آن

مىبرد شاديت را ، تو شاد ازو * مىپذيرى ظلم را چون داد ازو

اى كه جان را بهر تن مىسوختى * سوختى جان را و تن افروختى

سوختم من ، سوخته خواهد كسى * تا ز من آتش زند اندر خسى ؟

سوخته چون قابل آتش بود * سوخته بستان ، كه آتش‌كش بود