سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١١٢

فى الخطاب مع المقرّبين ثم مع الحقّ

عشق آن زنده گُزين كو باقى است * كز شراب جان‌فزايت ساقى است

عشق آن بگزين كه جمله انبيا * يافتند از عشق او كار و كيا

تو مگو ما را بدان شه بار نيست * با كريمان كارها دشوار نيست

گر به جهل آئيم ، آن زندان اوست * ور به علم آئيم ، آن ايوان اوست

ور بگرئيم ابر پرزرق وييم * ور بخنديم آن زمان برق وييم

ور به خشم و جنگ عكس قهر اوست * ور به صلح و عذر عكس مهر اوست

ما كييم اندر جهان پيچ پيچ ؟ * چون الف او خود چه دارد ؟ هيچ هيچ

ياد آريد اى مهان ! زين مُرغِ زار * يك صبوحى در ميان مرغزار

ياد ياران يار را ميمون بود * خاصه كان ليلى و اين مجنون بود

اى حريفان بُتِ موزونِ خود * من قدحها مىخورم پرخون خود

يك قدح مى نوش كن بر ياد من * گر همىخواهى كه بدهى داد من

يا به يادِ اين فتادهء خاك‌بيز * چون بخوردى جرعه [ اى ] بر خاك ريز

اى عجب ! آن عهد و آن سوگند كو ؟ * وعده‌هاى آن لب چون قند كو ؟

گر فراق بنده از بد بندگيست * چون تو با بد بد كنى ، پس فرق چيست ؟

آن بدى كه تو كنى در خشم و جنگ * باطرب‌تر از سماع و بانگ چنگ

اى جفاى تو ز دولت خوب‌تر * و انتقام تو ز جان محبوب‌تر

نار تو اين است ، نورت چون بود ؟ * ماتم اين ، تا خود كه سورت چون بود ؟

آن حلاوتها كه دارد جور تو * در لطافت كس نيابد غور تو

نالم و ترسم كه او باور كند * وز ترحّم جور را كمتر كند

عاشقم بر قهر و بر لطفش بجد * بوالعجب من ، عاشق اين هر دو ضد !