سراج السالكين منتخب مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١١١

فى انّ الباقى إنّما هو العشق الحقيقى

عشق جان طور آمد عاشقا * طور مست و خَرَّ موسى صاعِقا

با لب دمساز خود گر جفتمى * همچو نى من گفتنيها گفتمى

هر كه او از همزبانى شد جدا * بينوا شد گرچه دارد صد نوا

چون كه گل رفت و گلستان درگذشت * نشنوى زان پس ز بلبل سرگذشت

جمله معشوقست و عاشق پرده [ اى ] * زنده معشوقست و عاشق مرده [ اى ]

چون نباشد عشق را پرواى او * او چو مرغى ماند بىپر ، واىِ او !

أيضا فيه

أيضا فيه

عاشقى پيداست از زارىّ دل * نيست بيمارى چه بيمارى دل

علّت عاشق ز علّتها جداست * عشق اسطرلاب اسرار خداست

عاشقى گر زين سر و گر زان سرست * عاقبت ما را بدان شه رهبرست

هر چه گويم عشق را شرح و بيان * چون به عشق آيم خجل باشم از آن

گرچه گفت اين زبان روشنگرست * ليك عشق بىزبان روشن ترست

چون قلم اندر نوشتن مىشتافت * چون به عشق آمد قلم بر خود شكافت

عقل در شرحش چو خر در گل به خفت * شرح عشق و عاشقى هم عشق گفت

آفتاب آمد دليل آفتاب * گر دليلت بايد از وى رو متاب

از وى ار سايه نشانى مىدهد * شمس هر دم نور جانى مىدهد

من چه گويم يك رگم هشيار نيست * شرح آن يارى كه او را يار نيست

شرح اين هجران و اين خون جگر * اين زمان بگذار تا وقت دگر

فى انّ الباقى إنّما هو العشق الحقيقى

فى انّ الباقى إنّما هو العشق الحقيقى

عشقهائى كز پى رنگى بود * عشق نبود عاقبت ننگى بود

زانكه عشق مردگان پاينده نيست * زانكه مرده سوى ما آينده نيست

عشق زنده در درون و در بصر * هردمى باشد ز غنچه تازه‌تر