ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٥١

[ در طواف حرمم گفت به گوش آگاهى ]

تا بر ننشيند بضمير تو غبارى * پيشت نفس آهسته كشيديم و تو ديدى

خون گشته دل از طرهء مشكين تو مانا * بين اشك من ار نافهء نابسته شنيدى

پيش گل رويت بز دار لاف شكفتن * چون باد سحرگه دهن غنچه دريدى

بايست كه از خون شهيدان كند امساك * آن شيخ كه شويد دهن از ذكر نبيدى

شد كهنه صفى دلق به بازار خرابات * يك‌بار درآور ز پى رهن جديدى

[ در طواف حرمم گفت به گوش آگاهى ]

[ در طواف حرمم گفت به گوش آگاهى ]

در طواف حرمم گفت به گوش آگاهى * حلقهء ميكده را هم بادب زن گاهى

بينى از مروهء ميخانه صفاى رخ دوست * گر كنى سعى و در آن حلقه بيابى راهى

نيست در صومعه سودى بخرابات گراى * قلب خود نقد كن از صحبت صاحب جاهى

عرفاتيست در دوست كه عشاق رسند * اندر ان كوى نه هر بىخبرى خودخواهى

همت پير مغان بين كه ز رندان همه عيب * ديد و پوشيد و در اكرام نكرد اكراهى

جوز عشاق كرم زاهد بيچاره گداست * به كف آور گهر از مخزن شاهنشاهى