ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٤٤

[ من اندر خرقه دوش از سوز مى غرق عرق گشتم ]

ز آن حال كه از چشم تو ديديم خرابيم * ز آن جام كه از لعل تو خورديم خموشيم

از چشم تو آواره ز ادوار سپهريم * با لعل تو مستغنى از الهام سروشيم

واعظ مدران چشم كه ما گوش به چنگيم * زاهد چه زنى نيش كه پروردهء نوشيم

از گوشهء چشمى همه ميخانه نشينيم * وز جرعهء لعلى همه سجاده فروشيم

چون چشم بپوشد همه ساعى به خطائيم * چون لب بگشايد همه بىجان چو نقوشيم

در ميكده منظور صفى الحق از آنيم * كز شيخ گريزان چو طيورى ز وحوشيم

[ من اندر خرقه دوش از سوز مى غرق عرق گشتم ]

[ من اندر خرقه دوش از سوز مى غرق عرق گشتم ]

من اندر خرقه دوش از سوز مى غرق عرق گشتم * همى با حق حق نزديك و دور از ما خلق گشتم

ببرد اندر مقام قاب‌قوسينم عروق جان * جوار دوست را واصل‌تر از حد صدق گشتم

عجب سرى ز جان ديدم كه بر حل معمائى * كتاب روح مىكردم ورق ناگه ورق گشتم

در او ديدم جمال يار و چون بشكافتم جان را * نه تنها فالق النور آمدم رب الفلق گشتم

عبث رحمت‌على نفكند در مرآت دل پرتو * چو بودم غرق عصيان رحمتش را مستحق گشتم