ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٣٩

[ مىبرد دل من به آن ترك ختائى چون كنم ]

هيچ نگويد كه خواجه مرده و از وى * بهر من اسباب زندگيست فراهم

هيچ نيارى به ياد آنكه ترا چيست * حاصل هستى عمل چو گشت مجسم

هيچ ندانى كه آدمى به حقيقت * چيست كه بر ما سوا سر است و مقدم

رتبهء خود را گرفت هرچه ز هستى * بهره درآمد چه آشكار و چه مبهم

بر اثر خود بوند انجم و افلاك * بر قدم خود روند اشهب و ادهم

اين‌همه باشد ولى شگفت‌تر از نقش * فكرت نقاش بين و حكمت اسلم

[ مىبرد دل من به آن ترك ختائى چون كنم ]

[ مىبرد دل من به آن ترك ختائى چون كنم ]

مىبرد دل من به آن ترك ختائى چون كنم * با شكنج طره‌اش زورآزمائى چون كنم

خواستم جويم ميانش بست عقلم را به موى * با چنين بىدانشى كشورگشائى چون كنم

خال او ديدم پى آن دانه رفتم سوى دام * از كمند پرخمش فكر رهائى چون كنم

از هواگيرى آن گيسو شكستم پروبال * مرغ دامم من به شاهين هوائى چون كنم

عشق دريائيست كآنجا چاره نبود بر غريق * آشنا در وى به اين بىدست‌وپايى چون كنم