ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٣٠

[ به حرف آيد گر او با من دهم جان را به آوازش ]

مرا بس است تماشاى زلف و عارض او * بهل بهشت برين را به سنبل و سمنش

چرا شكسته نباشد ز تاب طره او * دلى كه ديد بعمرى شكنجهء شكنش

در آتشم كه حديثش كنند انجمنى * وز آن خوشم كه نديده است كس در انجمنش

به پيش قامتت آن‌كس كه جان سپرد بحشر * قيامت است چو از تن براوفتد كفنش

به زير جامه ز روح روان لطيف‌تر است * نموده‌ايم بتحقيق امتحان تنش

به چين زلف تو دل بر خطا نرفت و ليك * خطا نموده مماثل به نافهء ختنش

صفى سفر ز دو عالم نمود و خود نگرفت * دلش قرار به جائى كجاست تا وطنش

[ به حرف آيد گر او با من دهم جان را به آوازش ]

[ به حرف آيد گر او با من دهم جان را به آوازش ]

به حرف آيد گر او با من دهم جان را به آوازش * ز دستم ور كشد دامن بگيرم آستين بازش

كند گر پست چون خاكم نشينم باز در راهش * فزون شد گر بكم جانم فزون از جان خرم نازش

بود دل بهر آن در بر كه باشد دست‌پروردش * بود جان بهر آن در تن كه گردد پاىاندازش

نهان مىكرد دل رازى كه بود آن غمزه را با من * به زانو اشك خونين گفت و شد با آه غمازش