ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٢٩

[ خيال سر زده آورد در كنار منش ]

[ از بهر قرار دل ديوانهء خود باز ]

[ از بهر قرار دل ديوانهء خود باز ]

از بهر قرار دل ديوانهء خود باز * با زلف تو گيرم ز سر افسانهء خود باز

آواره بهر شهر چنانم كه نبينم * يك دوست كه پرسم خبر از خانهء خود باز

بر باد مده كاه خود اى شيخ كه بگرفت * از خرمن رندان دل من دانهء خود باز

مستى كه فتد بر گذر ميكده در راه * باشد كه نداند ره كاشانهء خود باز

سرمست چو بستم به تو پيمان ارادت * پيمايم از آن باده به پيمانهء خود باز

هرچند كه جان لايق جانان بجوى نيست * جان دادم و ديدم رخ جانانهء خود باز

برخيز صفى تا به گدائى بنشينيم * در ميكده از همت شاهانهء خود باز

[ خيال سر زده آورد در كنار منش ]

[ خيال سر زده آورد در كنار منش ]

خيال سر زده آورد در كنار منش * ولى نيافت پى بوسه راه بر دهنش

صبا چو در چمن آورد بوى پيرهنش * دريده غنچه گريبان ز حسرت بدنش

لطافت تن او ناورم به ياد مباد * كه از تصور عقل آفتى رسد بتنش

ز آب و رنگ عذارش نسيم صبح مگر * بلاله گفت كه خاطر شكفت در چمنش