ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٢٣

[ هزار دور از سپهر چو بگذرد گه شود ]

من از غمت نه ببيت الحزن نشستم و بس * چه يوسفان كه ز عشق رخت اسير چهند

به آن اميد كه گيرند دامن تو به كف * نشسته بر سر راهت شهان چو خاك رهند

ز جان سبوى خراباتيان كشند بدوش * ببوى وصل تو آنان كه يار خانقهند

به غمزهء تو سپردم روان و دل به لبت * به خون اين دو گواهند و خويش بىگنهند

مكن ملامتم ار ره به مقصدى نرسيد * كه دام راهروان آن دو طرهء سيهند

صفاى عشق صفى از حريم ميكده جو * كه ساكنان درش نوربخش مهر و مهند

[ هزار دور از سپهر چو بگذرد گه شود ]

[ هزار دور از سپهر چو بگذرد گه شود ]

هزار دور از سپهر چو بگذرد گه شود * كه تا يك آدم بدهر صفىعليشه شود

چرا نه‌بينى كه چون ميان كل بشر * يكى بدين وزن و سنگ عيان به ناگه شود

ز سيصد و شصت شب شبى بود ليل قدر * يك از همه اختران در آسمان مه شود

چه غم كه خلق مجاز ورا به نشناختند * كه چشم دنيا طلب ز ديدن اكمه شود

هواى دنيا كجا بجا هلد معرفت * بسا كه عقل ز كى در اين ره ابله شود