ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٨

[ دل غم‌ديده به تنهائى هجران خو كرد ]

چه عجب گر شب عاشق بغلط گشت سحر * زان دورنگى كه بناگوش تو در گيسو كرد

نيست جاى گله در زلف توام يكسر مو * كآنچه كرد او به سيه‌روزى ما نيكو كرد

همسرى چون سر شوريده بعشق تو نيافت * شرح سوداى غمت را همه با زانو كرد

عقل باريك بسى گشت و ميان تو نديد * ديدهء حس به خطا رفت كه فهم از مو كرد

دل‌تنگم ز دهان تو نشان هيچ نيافت * خورده كم گير كه انديشهء موهوم او كرد

دارد افسون مسيحا لب جانبخش تو ليك * حمل اين معجزه را چشم تو بر جادو كرد

عجب آن نيست كه زلف تو ز دل دست ببرد * عجب آنست كه با زلف تو دل بازو كرد

دوش مىرفتى و ماه رخت از روزن جان * پرتوافكن شد و ويرانهء ما مينو كرد

نيك طرزيست كه آيد رمت از مردم شهر * زان قياس نگهت بىبصر از آهو كرد

قامت سرو تو زان دم كه روان گشت به چشم * آبيارم نتوان فرق كنار از جو كرد

گرچه مژگان تو در فتنه صف‌آراست ولى * كارپردازى چشمت همه را ابرو كرد