ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٧

[ دل غم‌ديده به تنهائى هجران خو كرد ]

ساغر آن‌كس كه به ميخانه ز ميناى تو زد * مست و مبهوت مدام از مى و مينوى تو بود

حاصل كون و مكان نيست بجز عشق تو هيچ * چون يكى كون و مكان پرتوى از روى تو بود

پيشتر ز آنكه شد از غلغلهء عشق تو پر * اندر اين گنبد پيروزه هياهوى تو بود

كمان ابروى پيوسته را چو زه سازد * خراب خانهء خلقى به شهر و ده سازد

ز هر كنار شود بانگ الامان بر پا * ميان چو بندد و زلفين را زره سازد

كجا دگر دلى از بند او شود آزاد * كمند زلف چو بگشايد و گره سازد

نمايد ار كه ز گيسو بياض پيشانى * شب سيه را بر روز مشتبه سازد

ز برگشودن چشم و ز بازكردن مو * همى دل است كه بينى خراب و له سازد

ز چشم خود كند آن را كه از نگه بيمار * به خندهء شكرينش دوباره به سازد

دل غم‌ديده به تنهائى هجران خو كرد * تكيه بر زلف تو و باد و جهان يكرو كرد

گفتم آن روز كه دل نكته ز خال تو شنيد * رخنه در كار مسلمانيم اين هندو كرد