ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٣

[ گفتم اندر قدمت اين سرو و اين جان منست ]

گفتم از گردش چشم تو شود عاقله مست * گفت او دردكش حلقهء مستان منست

گفتم از چيست كه يوسف صفتان در خطرند * گفت كاندر ره دل چاه زنخدان منست

گفتم از درد نماندم بدل اميد علاج * گفت درديست كه همسايهء درمان منست

گفتم آن كز غم لعلت دل‌وجان باخت چه يافت * گفت جان‌پرور او حقهء مرجان منست

گفتمش خضر نبى زنده به گيتى بچه ماند * گفت او طالب سرچشمهء حيوان منست

گفتمش جاى تو در هيچ دلى نيست كه نيست * گفت دلها همهء در حيطه فرمان منست

گفتمش روز من از هجر تو گرديد سياه * گفت روز همه كس تيره ز هجران منست

گفتم از حسن تو حيرانم و بر روى تو محو * گفت هر ذى بصرى واله و حيران منست

گفتم اين روشنى اندر افق از چيست بصبح * گفت از عكس بناگوش و گريبان منست

گفتم آفاق شده خرم از انفاس بهار * گفت آن هم نفسى از دم رحمان منست

گفتم اخلاق تو حاكيست ز جنات نعيم * گفت جنات نسيمى ز گلستان منست