ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٧

رباعيات

وقتى نه چنين بود كه بر من هرگز * جز باب عنايتت درى باز نبود

*

يا رب همه عالم به پناهى نازند * بر مال و زر و مكنت و جاهى نازند

رندان گداى تو ننازند به هيچ * نازند اگر به چون تو شاهى نازند

*

اى آنكه دل شكسته جاى تو بود * عالم همه پرتو لقاى تو بود

گويند كه نفى غير اثبات حق است * نفى كه كنم كه او سواى تو بود

*

زاهد كه مواعظش بجز نيش نبود * صوفى كه دمى به حالت خويش نبود

افسوس كه مردان قلندر رفتند * گشتيم بسى اثر ز درويش نبود

*

اى برتر از آنكه بر تو ادراك رسد * يا وهم بلند و عقل چالاك رسد

ره در تو به غير ما عرفناك نبود * عقلى كه رسد به ما عرفناك رسد

*