ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٢٦١

رباعيات

رنجاندن خلق و رنجشت از طمع است * بگذر ز طمع كه اين به است از صد گنج

*

گويم سخنى نه از ره نفس و مزاج * خود را نه به كس كساد بنما نه رواج

كوبندت اگر خرابهء از پس گنج * باش و كمرآباد بده تن بخراج

*

زان پيش كه منهدم شود كاخ مزاج * كن نفس خود از سراى تركيب اخراج

تا نگذرى از كمان افلاك چو تير * بر تير بلاى دهر باشى آماج

*

صوفى كه فكند از تن و سر خرقه و تاج * بازار اناالحقش به حق يافت رواج

تن بر سر دار خودنمائى است مبر * شو پنبهء عشق را نهانى حلاج

*

يا رب به نبى خديو ملك و معراج * يا رب بعلى كه ز انما دارد تاج