ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٤

[ مطلق الذاتى كه او دارندهء اشياستى ]

خلق او فرمود رزق او داد و رحمت او نمود * عيب او پوشد گناه او بخشد او داراستى

اوست قادر اوست قائم اوست قيوم اوست حى * او لطيف است او خبير او ملجأ و منجاستى

او ترا آورد از كتم عدم بيرون و داد * خلعت ايجاد و گفت اين اشرف اشياستى

حاجت از او خواه چشم از غير او پوش و مباش * كمتر از مورى كه او در صخرهء صماستى

دولت باقى طلب بر شىء فانى دل مبند * در ولايت حب شاه اوليا اولاستى

آن ولايت را كه حق بر ما سوى بنموده فرض * بيعت تسليم در دست شه والاستى

طاعت حق در حقيقت عشق شاه اولياست * بىتولاى على كى ممكنى بر پاستى

واقف از اسرار موجودات بود آن‌كس كه گفت * دفتر ايجاد را نام على طغراستى

ذات حق را جز بنور ذات حق نتوان شناخت * ثابت اين معنى به نورانيت مولاستى

طلعت رحمت‌على شاه است مرآت ظهور * اين صفى داند كه چشم فكرتش بيناستى

ختم شد اينجا سخن درياب اگر دارى تو هوش * ذهن عارف تند و طبع نكته‌دان غراستى