ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٣

[ مطلق الذاتى كه او دارندهء اشياستى ]

هستى خود محو هستى كن كه هستيها از اوست * رفت چون هست ذبابى هستى عنقاستى

گر ترا با اوست دل مغاره و ميدان يكيست * ور توئى با تو توئى در شهر و در صحراستى

تا بكى سرگرم حرفى تا بكى پابند لفظ * مادح پروانهء وز شمع بىپرواستى

بوالعجب نقلى است تو در مدح كالاى كسان * وانگهان در دست دزدت جبه و كالاستى

صفدران شيرخو كندند مغز شير و ببر * تو شجيع قصه‌خوان از حيزر و هيجاستى

رهروان رفتند تا مقصود و تو حيران آنك * عارج از تن يا ز روح آن سيد بطحاستى

لب ببند از گفتگو برزن تبر بشكن طلسم * سر مخار از جستجو كو هردمت جوياستى

چار طبع و هفت نجمت دشمنان خونيند * چند نازى كامهاتست آن و اين آباستى

دل ز مهر اين و آن بركن كه جز حق هرچه هست * فانيست و هركه فانى دوست شد رسواستى

دوست گير آن را كه خلق عالم از بهر تو كرد * سخت از يارى گريزان روى با اعداستى

نطفه بودى عقل كردت از حضيضت داد اوج * محشرى امروز ديدى محشرى فرداستى