ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٨

[ نفس گرديده جرى جرم فزون طاعت كم ]

نيستند اين دو ز يك جنس كه گوئى باشد * گوهر از خربزه به يا كه حرير از شلغم

گفته آن عالم اسرار كه نبود يكسان * آنكه مىداند و آن‌كس كه نداند باهم

نيست يعنى اسد اللّه مساوى با كس * كو شد اندر عمل و علم در آفاق علم

بجهان نامده يك مرد كه اوصاف نكو * جمله ظاهر شود از وى ز عرب تا بعجم

بر سر حرف نخستين روم اى آنكه بود * عقلا در وصف تو مبهوت زبانها ابكم

شصت افزون شدم از عمر گرانمايه و نيست * در كف اندر ره فقرم بجز افسوس و ندم

اندر ان بزم كه پيران همه جمعند مرا * دارم اميد كه شرمنده نسازى و دژم

توئى آن حيدر غيرت‌كش دريادل راد * كه بود كون و مكانت چو يكى قطره ز يم

پيش درياچه بود قطره كه گيرد بر وى * يا ثواب و گنهش چيست اقل يا اعظم

بزنا پيش تو دادند شهادت مردم * ستر فرمودى و گشتى ز گواهان درهم

نيست اين‌ها عجب از خلق كريم تو كه هست * درج در حوصله‌ات ما خلق از نور و ظلم